Tatar tügülmen, degenlerge!: Versiyalar arasındaki farq

Bu başqa şiir, Şakir Selimniñ bir şiiri. Mına bu Bekir Çoban-zadeniñ:
(Bu başqa şiir, Şakir Selimniñ bir şiiri. Mına bu Bekir Çoban-zadeniñ:)
'''Tatar tügülmen, degenlerge!''' — qırımtatar ulu şairi [[Bekir Çoban-zade]]nıñ 1919 senesi yazğan bir şiiri.
 
== Şiir ==
<poem>
Süñlün cılınıñ dördünci ayında,
Ey siz, oz adından qorqqan tatarlar,
Macarlar eliniñ bir qızğın cayında…
Mashara olmañız,kene satarlar!
Aytıñız, tatardan qorqmagan kim bar?
 
Cetişti Batı han qart Dunay boyuna…
Olurmı, qardaşlar, qorqudan inkar?!
Haberler ciberdi yavurlar soyuna…
Oguzman, qıpçaqman degenden kore
«Tatarman!» — deseñ olmazmı, törem?
 
“Habersiz keldiler, deme soñ duşman,
Bu addan duşmannıñ yuqusı qaça,
Atıñnı egerle, yayıñnı quşan!..”
«Tatarva» dünyaga şan-şuret saça.
 
Yavurlar, dinleri tatardan ayrı:
Bu adnen buv kibi gayıp olmazsıñ,
Frengi, germanı, o mürtet macarı…
Bu adsız Vatanga saip olmazsıñ.
Yoq, bu ad bizlerge lagap degildir,
«Lagap» degenlerniñ başın egildir.
Mesele lagapta ve adda degil,
Mesele-cigitlik, cesurlikte,
bil!
 
Bekletmiy cetişti, külüşip, oynap,
Baş saqlap qaçsañ «dubinkalardan»,
Collarda tusnaqlar, elçiler qaynap…
Yavnı fırlatmasañ uçurım-cardan,
Duşman vaqif olsa er bir sırıñdan,-
Söyle, ne fayda bar boyle «Qırımdan»?
Elge taş alıp da atmasañ eger,-
Ustüñe kene de yun-teri cabın,
Qobaña bar da, taşlarga abın!...
 
Haçların taqtılar öpip moyunğa,
Cıngızdan çoq evel biz mında edik,
Kör, topal erenler ep keldi oyunğa…
Aslında biz mında dogganmız dedik;
Barsın, «uçonıyın» biñ mana tapsın,
''Tatar''dan vazgeçmem,ne yapsa-yapsın!
 
“Barbarlar, bularnıñ soğuşı oyun…
Butün milletleriñ menden töregen,
Din, bilgi qolıman qırayıq soyun…”
Asiyañ,Avropañ koz qıpıp yurgen,
Tamırın-hamırın rus menden algan,
 
Diy edi Avropa, bu yavur oppa…
Qara mazinleriñ Qaramzin olgan.
Tatardan körmegen bir yahşı sopa…
Baq sen,kubanlıman,- degen qazaqqa,-
Epsiniñ qanında tatar taparsıñ,
Soñ nasıl eter de adıñ satarsıñ?
 
Tatarlar turdılar çıñların cırlap,
Ey, Sen Vatandaşım,terence oylan,
Yayların, atların altunman sırlap…
Şu şanlı adıñnen kureşke şaylan!
 
Bir soğuş boldı şay… Ah, Acem körse!..
Firdevsiy bulardan bir destan örse!..
 
On kere saldırdı cavur şay gürlep,
On kere qanıman yerlerni kirlep…
 
Oy, tatar balları bar edi cenkte,
Bularnıñ torunı Cengiz de, Lenk de…
 
Tütme-tüt boldı ay, bayraqlar qolda,
Qoraylar toz boldı, sel aqtı colda…
 
Ay, urdı cigitler narasız, sessiz…
Bir künde cığıldı Avropa essiz…
 
Yetmiş bir milleti boynunı egdi…?-
“Amenna!” dediler, Batı han ceñdi…
 
Batı han qolunda kemigi, eti…
Avropa o vaqıt “Tatarman!” dey edi…
 
O aqşam bir dügün yasadı tatar,
O aqşam kerekmiy cıldızlar, aylar…
 
Çın tatar bulardır, qaytarma bilgen,
Tatarca cırlağan, ölümge külgen…
 
Bar tatar tek bugün caşağan bolsa,
Bugünçün tuvğan da aşağan bolsa…
 
* * *
 
“Biz tatar tügülmiz!”, — dey bugün dönme,
Elbette, tügülsiñ, ay, bayğuş köle…
 
Sen bugün oytalıq, ırğatsıñ, çoban!
“Tatarman!” — deseñ de, tabılmaz inanğan…
 
Seniñ bu inkârıñ qorqudan kele…
“Men tatar tügülmen!” — Avropa küle…
 
Azğana yüregiñ bolsa tek seniñ,
Añlasañ cigitlik ne demek ekenin…
 
Tanısañ Batını, Cengizni yahşı,
Aqar da közleriñ ökürli yaşı.
 
“Tatarman!” — der ediñ, kökregiñ tüyip,
“Tatarman!” — der ediñ öz tiliñ süyip…
 
Sen tatar tügülsiñ, soğuşta bolmay,
Bir Batı çığıp da, qamçısın almay…
 
Tatarsıñ toy bolsa, tac, taht tursa,
Bir Cengiz qopıp da, ayağın ursa…
 
Soğuştan burun da er sözü inkâr,
Soğuşlar bitken soñ alayı tatar…
 
* * *
 
Qabışqan betiñde bolmasa eski
Batırlar soyunıñ al qanı, süyegi…
 
Bazı bir sözüñde bolmasa izi,
Burunğı cigitler duyğusı, sesi…
 
Oşasañ bütünley duşmanğa, cavğa,
İç tüşkün körmesem qılıçqa, atqa…
 
Seniñmen der edim men de: “Coq tatar!
Batıman, Cengizmen kömüldi barabar…”
</poem>